Το NFC είναι χαμηλού κόστους, εύκολο στη χρήση και πιο διαισθητικό, γεγονός που το καθιστά πιο ελπιδοφόρο σε ορισμένους τομείς. Το NFC χρησιμοποιεί ένα τσιπ, μια κεραία και κάποιο λογισμικό για να επιτρέπει σε διάφορες συσκευές να επικοινωνούν μέσα σε λίγα εκατοστά, και το κόστος είναι μόνο 2 έως 3 ευρώ [4]. Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα για το NFC από την ABIReasearch, η αγορά NFC μπορεί να ξεκινήσει από φορητές συσκευές χειρός. Η ABI εκτιμά ότι μετά το 2005, η αγορά θα δει smartphone και βελτιωμένες συσκευές χειρός που θα χρησιμοποιούν τσιπ NFC. Μέχρι το 2009, τέτοιες φορητές συσκευές θα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ της αγοράς. Ο ερευνητικός οργανισμός Strategy Analytics προβλέπει ότι έως το 2011, ο παγκόσμιος όγκος ανέπαφων πληρωμών με βάση τα κινητά τηλέφωνα θα ξεπεράσει τα 36 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.
Εάν η τεχνολογία NFC μπορεί να διαδοθεί, θα αλλάξει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι χρησιμοποιούν πολλές ηλεκτρονικές συσκευές και ακόμη και τον τρόπο που χρησιμοποιούν πιστωτικές κάρτες, κλειδιά και μετρητά. Ως αναδυόμενη τεχνολογία, το NFC συνοψίζει χονδρικά τα μειονεκτήματα της κακής διαλειτουργικότητας της τεχνολογίας Bluetooth. Ωστόσο, στόχος του δεν είναι να αντικαταστήσει πλήρως άλλες ασύρματες τεχνολογίες όπως το Bluetooth και το Wi-Fi, αλλά να αλληλοσυμπληρώνονται σε διαφορετικές περιπτώσεις και τομείς. Επειδή το NFC έχει χαμηλό ρυθμό μετάδοσης δεδομένων μόνο 212 Kbps, δεν είναι κατάλληλο για εφαρμογές που απαιτούν υψηλό εύρος ζώνης, όπως ροή ήχου και βίντεο.
Η λεγόμενη σύγκρουση μεταξύ των προτύπων RFID και NFC είναι μια παρανόηση του NFC. Το NFC και το RFID έχουν ομοιότητες στο φυσικό επίπεδο, αλλά είναι τεχνολογίες σε δύο διαφορετικά πεδία. Το RFID είναι μόνο μια τεχνολογία αναγνώρισης ετικετών μέσω ασύρματης σύνδεσης, ενώ το NFC είναι μια μέθοδος ασύρματης επικοινωνίας που είναι διαδραστική.
